شارژ ایرانسل

فال حافظ

maseH : هر روز یه پیک، دو پک، سه پست، داستان!

فرانک اوکانر : صبح روز کریسمس

کلمات کلیدی :

 

هرگز برادرم سانی را از ته دل دوست نداشتم. از همان روز تولدش سوگلی مادر بود و همیشه با خبرچینی از شیطنت‌های من باعث می‌شد مادر از من سخت برنجد. خودمانیم، من هم بچه ‌ی خیلی سر به راهی نبودم. تا وقتی نه یا ده ساله شدم در مدرسه شاگرد چندان خوبی نبودم. در واقع معتقدم که ساعی بودن برادرم در درس‌هایش بیشتر به خاطر لجبازی با من بود. شاید به فراست در یافته بود که به دلیل همین ذکاوتش، قلب مادر را تسخیر کرده است و می‌شد گفت در پناه محبت های مادر خودش را کمی‌ لوس کرده بود. مثلاً می‌گفت: مامان، برم بگم لاری بیاد تو – چا – یی – بخوره؟ یا: مامان – کتر – ی – داره – می‌جوشه. و البته هر وقت حرفی را غلط به زبان می‌آورد مادر زود تصحیحش می‌کرد و دفعه بعد سانی درستش را می‌گفت و هیچ هم مکث نمی‌کرد. بعد می‌گفت: مامان، من خوب می‌تونم کلمه ها را هجی کنم، نه؟ به خدا، هر کس دیگری هم به جای او بود با این وضع می‌توانست علامه دهر شود. باید خدمتان عرض کنم که من بچه کودنی نبودم فقط کمی ‌بازیگوش بودم و نمی ‌توانستم افکارم را برای مدتی طولانی روی یک مطلب متمرکز کنم. همیشه درس‌های سال قبل یا سال بعد را مطالعه می‌کردم.


چیزی که اصلاً تحملش را نداشتم درس هایی بود که در همان زمان بایدمی‌خواندم.آن وقتها غروب که می‌شد از خانه می‌زدم بیرون تا با برو بچه های دارودسته دوهرتی  بازی کنم. البته این کارها به دلیل خشونت من هم نبود بیش‌تر به این دلیل بود که من از هیجان خوشم می‌آمد. هر کار می‌کردم نمی‌توانستم بفهمم چرا مادر این قدر به درس خواندن ما پیله می‌کند. مادر که از فرط خشم رنگش را باخته بود می‌گفت: نمی‌تونی اول درسهات رو بخونی بعد بری بازی؟ باید خجالت بکشی که بردار کوچکت بهتر از تو می‌تونه کتاب بخونه. شاید متوجه این موضوع نمی‌شد که از نظر من دلیلی برای خجالت کشیدن وجود ندارد. چون به نظر من خرخوانی کاری نبود که قابل ستایش باشد. این فکر در ذهن من جا گرفته بود که کار روخوانی برای بچه ننری مثل سانی مناسب تر است. مادر می ‌گفت: هیچ کس نمی ‌دونه آخر و عاقبت کار تو به کجا می‌ کشه،اگه یه کم به درس هات دل بدی اون وقت ممکنه صاحب یه شغل آبرومند بشی، مثلا" کارمند ادراه یا مهندس، بعد سانی با لحن از خود راضی می‌گفت:مامان،من هم کارمند ادراه می‌شم.

من هم فقط برای این که اذیتش کنم می‌ گفتم:‌دلش می‌خواد یه کارمندِ مفلوک اداره بشه؟من می‌خوام سرباز بشم. مادر آرام آهی می‌کشید و اضافه می‌کرد:کی می ‌دونه،می ‌ترسم تنها کاری که لیاقتشو داشته باشی همین باشه. گاهی پیش خودم فکر می‌کردم نکند عقل مادر پاره سنگ می ‌برد.آخر مگر کاری بهتر از سربازی هم وجود داشت که آدم بتواند انجام دهد؟ هر چه به کریسمس نزدیک تر می ‌شدیم،روزها کوتاه تر و تعداد جماعتی که برای خرید می ‌رفتند انبوه تر می‌ شد.من کم کم به فکر چیزهایی افتادم که احتمالا" می ‌شد از بابانوئل عیدی گرفت. بچه های دارودسته دوهرتی  می ‌گفتند که بابانوئلی وجود ندارد،و هدیه ها را فقط پدر و مادرها می‌خرند،اما این بچه ها از دارودسته اوباش بودند و نمی ‌شد انتظار داشت بابانوئل به سراغشان برود. من سعی کردم از هر جا که امکان داشت اطلاعاتی راجع به بابانوئل پیدا کنم،اما گویا هیچ کس چیز زیادی درباره ی او نمی‌دانست.من قلم خوبی نداشتم،اما اگر نامه نوشتن به بابانوئل می‌توانست کار را چاره کند،حاضر بودم دل به دریا بزنم و این کار را یاد بگیرم،از قضا نیروی ابتکار زیادی داشتم و همیشه برای گرفتن نمونه های مجانی کاتالوگ، کاغذپرانی می‌کردم.

مادر با لحن نگرانی می ‌گفت:راستش،اصلا" نمی ‌دونم امسال بابانوئل میاد یا نه.میگن خیلی کار داره،چون باید مواظب باشه بدونه چه بچه هایی تو درسهاشون جدی هستن.دیگه مجال نمی‌ کنه سراغ مابقی بره. سانی گفت: مامان،بابانوئل فقط سراغ بچه هایی می ‌ره که میتونن کلمه ها رو خوب هجی کنن،نه؟ مادر با لحنی قاطع گفت: راستش سراغ بچه ای می ‌ره که حداکثر کوشش خودش رو کرده باشه، حالا چه خوب هجی کنه چه نکنه. خدا شاهد است که من حداکثر کوشش خودم را کرده بودم،تقصیر من نبود که درست چهار روز پیش از تعطیلات،خانم فلوگرداولی مساله هایی داد که نمی‌ توانستیم حل کنیم.بعد پیتر دوهرتی و من مجبور شدیم از مدرسه جیم بشیم.این کار به دلیل تمایل ما به فرار از مدرسه نبود،باور کنید ماه دسامبر موقع ول گشتن نیست و ما بیشتر وقتمان را صرف این می‌ کردیم که از شر باران خلاص بشویم و به انباری بار انداز پناه ببریم.تنها اشتباهمان این بود که تصور می ‌کردیم می‌ توانیم این کار را تا موقع تعطیلات ادامه بدهیم بی آنکه گیر بیفتیم.همین خودش نشان می‌ داد که ما ابدا" اهل دور اندیشی و این جور چیزها نبودیم.

باید بگویم که خانم فلوگرداولی متوجه مطلب شد و یادداشتی به خانه ما فرستاد که چرا فلانی به مدرسه نرفته.روز سوم وقتی به خانه آمدم مادر چنان نگاهی به من انداخت که هیچ وقت فراموش نمی‌ کنم.بعد گفت: شامت اونجاست. آن قدر دلش پر بود که نتوانست با من یک کلام حرف بزند. وقتی سعی کردم درباره ی خانم فلوگرداولی  و مساله هایش توضیح بدهم،بی توجه به حرف من گفت: بازم حرفی داری بزنی؟ آن وقت متوجه شدم چیزی که مادر را ناراحت می ‌کند فرار از مدرسه نیست، بلکه چاخان های من است،اما به هر حال نفهمیدم چطور می‌شد بدون چاخان کردن از مدرسه جیم شد. مادر چند روزی با من حرف نزد. من حتا آن وقت هم متوجه نشدم چرا این قدر به درس خواندن من اهمیت می‌ دهد و چرا حاضر نیست من به طور طبیعی مثل دیگران بار بیایم. بدتر از همه این بود که این ماجرا باعث غرور بیش از حد سانی شد.حال و هوای کسی را داشت که می ‌خواهد بگوید: نمی‌دونم اگه من نبودم شماها تو این خراب شده چیکار می ‌کردین. سانی کنار در ورودی ایستاده بود و به چهارچوب در تکیه داده بود و دست ها را توی جیب شلوارش فرو برده بود و سعی داشت ادای پدر را در بیاورد،سر بچه های دیگر طوری فریاد می کشید که صدایش تا خیابان شنیده می‌شد. لاری اجازه نداره از خونه بره بیرون،لاری آدمیه که با پیتر دوهرتی از مدرسه فرار کرده و مادر دیگه باهاش حرف نمی‌زنه.

شب وقتی به رختخواب رفتیم سانی باز هم دست بردار نبود و می ‌گفت: آخ جون،امسال بابانوئل هیچی برات نمی ‌آره. من گفتم: می‌آره،حالا می ‌بینی. سانی گفت: از کجا می ‌دونی؟ گفتم: چرا نیاره؟ گفت: واسه این که تو با دوهرتی از مدرسه جیم شدی، من عارم می‌شه با بروبچه های دسته دوهرتی بازی کنم. گفتم: اونا تو رو به بازی نمی ‌گیرن. گفت: خودم نمی ‌خوام باهاشون بازی کنم.اونا آدم حسابی نیستن که،باعث می‌ شن پای پلیس به خونه آدم وا بشه. من که از دست این آقا بالاسر کوچولو کفری شده بودم با غرولند گفتم: بابانوئل از کجا می فهمه که من با پیتردوهرتی از مدرسه فرار کردم. گفت: می ‌فهمه، مامان بهش می ‌گه. گفتم: مامان چطوری می‌ تونه بهش بگه؟اون که اون بالا تو قطب شماله.مثل خود ایرلند بی نوا که هنوز داره دنبال بچه های خوب می‌گرده!حالا معلوم می ‌شه تو یه بچه قنداقی بیشتر نیستی. گفت: من بچه قنداقی ام؟کور خوندی.من هیچی نباشم اقلا" بهتر از تو می ‌تونم هجی کنم.بابانوئل هم برای تو هیچی نمی‌ آره.

از خدا پنهان نیست از شما چه پنهان که آن حالت بزرگتری،یک توپ تو خالی بیشتر نبود،هیچ وقت نمی ‌شود گفت این بچه های استثنایی در کشف کارهای خلاف آدم چه قدرتی دارند.از قضیه فرار از مدرسه وجدانم ناراحت بود،چون تا آن وقت مادر را به آن حد عصبانیت ندیده بودم. همان شب فهمیدم تنها کار منطقی این است که خودم بابانوئل را ببینم و همه چیز را برایش توضیح بدهم.او یک مرد است و شاید موضوع را بهتر درک کند.آن روزها من بچه خوش بر و رویی بودم و هر وقت می‌خواستم راهی به دل ها باز کنم فقط کافی بود لبخند ملیحی به یک رهگذر پیر در خیابان های شمالی شهر بزنم تا بتوانم سکه ای از او بگیرم.فکرمی کردم اگر بتوانم بابانوئل را تنها گیر بیاورم چه بسا که بتوانم همان لبخند را تحویلش بدهم و شاید هم هدیه با ارزشی از او بگیرم،من آرزوی یک قطار اسباب بازی داشتم و البته عاشق اسباب بازی های دیگر مثل بازی مار و نردبان و لودو هم بودم.

سعی کردم تمرین کنم چطور بیدار باشم و خودم را به خواب بزنم.این کار را با شمردن از یک تا پانصد شروع کردم و بعد تا هزار هم شمردم.می ‌کوشیدم اول صدای زنگ ساعت یازده شب و بعد نیمه شب را از برج شاندون  بشنوم.مطمئن بودم بابانوئل حدود نیمه شب پیدایش می ‌شود و می ‌دانستم از سمت شمال می ‌آید و بعد به سمت جنوب می ‌رود.بعضی وقت ها خیلی دوراندیش می شدم، تنها مشکل این بود که نمی ‌دانستم دور اندیشی ام چه موقع گل می‌ کند. آن قدر در محاسبات خودم غرق شده بودم که دیگر جایی برای توجه به مشکلات مادر باقی نمانده بود،آن وقت ها من و سانی  با مادر به شهر می ‌رفتیم و زمانی که او مشغول خرید بود ما پشت ویترین یک مغازه اسباب بازی فروشی در خیابان نورت مین می ‌ایستادیم و درباره هدیه ای که دوست داشتیم شب کریسمس از بابانوئل بگیریم صحبت می ‌کردیم. شب عید کریسمس وقتی پدر از سر کار به خانه برگشت و خرجی روزانه را به مادر داد،مادر که رنگش مثل گچ سفید شده بود به آن پول زل زد و ماتش برد.

پدر عصبانی شد و با پرخاش گفت:خوب، چی شده؟ مادر من من کنان گفت: چی شده؟ اون هم شب عید کریسمس! پدر که دست هایش را توی جیب شلوارش فرو کرده بود گویی می ‌خواهد باقی مانده پول هایش جیبش را محکم نگه دارد، با خشونت پرسید: خیال می‌ کنی چون کریسمسه من سرگنج نشسته ام؟ مادر غرغرکنان گفت: خدای من،حتا یک تیکه کیک هم تو خونه نیست،یه دونه شمع هم نداریم،آه تو بساطمون نیست. پدر که عصبانی شده بود با فریاد گفت: خیلی خوب،شمع چقدر می‌شه؟ مادر با ناله گفت: وای! تو هم دیگه،محض رضای خدا،بی آن که جلو بچه ها این قدر جر و بحث کنی اون پول رو به من می ‌دی یا نه؟خیال کردی می ‌زارم بچه هام تو یه همچو روزی از سال با شکم گرسنه بخوابن؟ پدر با دندان قروچه گفت: مرده شور تو و بچه هات! یعنی من باید از اول تا آخر سال خرحمالی کنم تا تو دست رنج منو برای خریدن چند تکه اسباب بازی این طور به باد بدی؟ و همان طور که دو سکه ی دو شلینگ و نیمی  را ‌روی میز پرتاپ می‌کرد افزود: بیا، دار و ندارم همینه، تو رو خدا با احتیاط خرجش کن.

مادر به تلخی گفت: لابد باقی پولاتو گذاشتی برا میخونه چی. بعد مادر به شهر رفت اما ما را با خودش نبرد و با بسته های زیادی به خانه برگشت.شمع عید کریسمس هم خریده بود.ما منتظر شدیم پدر برای خوردن چای عصرانه به خانه بیاید،ولی نیامد. این بود که چای عصرانه مان را با نفری یک برش کیک کریسمس خوردیم و بعد مادر سانی را روی صندلی نشاند و قدح آب مقدس را به دستش داد تا شمع را تبرک کند. وقتی سانی شمع را روشن کرد مادر گفت: خدایا نور بهشتی را به ارواح ما بتابان. به خوبی احساس می‌کردم مادر نارحت است، چون پدر به خانه نیامده بود.آخر در چنین مراسمی ‌بزرگترین و کوچکترین فرد خانواده باید حضور داشته باشند. وقتی می ‌خواستیم بخوابیم و جوراب هامان را کنار تختخوابمان آویزان کرده بودیم، پدر هنوز به خانه نیامده بود.

آن گاه دو ساعت آخر که مشکل ترین ساعات زندگی من بود فرا رسید.از بس خوابم می‌آمد،گیج بودم، ولی می‌ ترسیدم قطار اسباب بازی را از دست بدهم.این بود که کمی‌ دراز کشیدم و حرف هایی را که باید وقت آمدن بابانوئل به او می ‌گفتم در ذهنم مرور کردم.این حرف ها خیلی متفاوت بودند،بعضی از آن ها جاهلانه و بعضی مؤدبانه و جدی بودند.آخر بعضی از بزرگ ترها دوست دارند بچه ها متین و متواضع و خوش سخن باشند و بعضی دیگر بچه های تخس و پررو را ترجیح می ‌دهند.وقتی همه ی این حرف ها را برای خودم تکرار کردم سعی کردم سانی را از خواب بیدار کنم تا تنها نباشم و خوابم نبرد ولی آن بچه طوری خوابیده بود که انگار خواب هفت پادشاه را می ‌بیند.

زنگ ساعت یازده شب از برج شاندون به گوش رسید.من همان دم صدای قفل در را شنیدم،ولی این پدر بود که به خانه برگشته بود.وانمود می‌ کرد از این که مادر به انتظارش مانده غافلگیر شده است. گفت: سلام،دختر کوچولو. و بعد خنده ای تصنعی و خودآگاهانه کرد و گفت: واسه چی تا این وقت بیدار موندی؟ مادر با جمله کوتاهی پرسید: می‌ خوای شامت را بیارم؟ پدر جواب داد: نه، نه، سر راهم خونه دانین اینا یه تیکه بناگوش خوک خودرم (دانین عموم بود) من خیلی بناگوش خوک دوست دارم. بعد شگفت زده فریاد زد: خدای من،یعنی این قدر دیر شده! و با حیرت گفت:اگه می ‌دونستم این قدر دیره می ‌رفتم کلیسای شمالی دعای نیمه شب را بخونم.دوست دارم دوباره آواز «آدسته» را بشنوم،از این سرود خیلی خوشم می‌یاد،از اون سرودهاییه که خیلی رو آدم تاثیر می ‌ذاره. بعد با صدای کش دار اپرایی و مردانه اش سرود را زمزمه کرد: آدسته فی دلز، سولز دوموس داگوس، پدر خیلی سرودهای لاتینی را دوست داشت،مخصوصن موقعی که لبی تر کرده باشد،ولی از آن جا که معنی کلمات را که ادا می ‌کرد نمی ‌دانست،هر چه بیش تر می ‌خواند کلمات من درآوردی بیشتری بر زبان می ‌آورد و همیشه این موضوع مادر را سخت عصبانی می کرد.

مادر با صدای غم انگیزی گفت: آه،خفه خون بگیر دیگه! و از اتاق بیرون رفت و در را به شدت پشت سرش به هم کوبید.پدر انگار لطیفه ی بامزه ای شنیده باشد قاه قاه خنده را سر داد و کبریتی روشن کرد تا پیپش را چاق کند و مدتی با سر و صدا به آن پک زد.نوری که از زیر در اتاق می ‌تابید کمرنگ و خاموش شد ولی پدر هم چنان با احساس به خواندن دعا ادامه داد: دیکسی مدیر، توتوم تانتوم، ونیته آدورموس، سرود را کاملا غلط ادا می ‌کرد ولی اثرش بر من همان طور بود که در کلیسا می ‌شنیدم. حالا دیگر برای یک چرت خواب می ‌مردم و نمی ‌توانستم بیدار بمانم. نزدیک سحر از خواب بیدار شدم.احساس می ‌کردم حادثه ی وحشتناکی اتفاق افتاده است.تمام خانه در سکوت فرو رفته بود و اتاق خواب کوچک مان که پنجره اش رو به حیاط خلوت باز می ‌شد کاملا تاریک بود.فقط وقتی از پنجره به بیرون نگاه کردم دیدم چگونه پرتو نقره فام از آسمان فرو چکیده است.از رختخواب بیرون پریدم تا توی جوراب هایم را بگردم.اما خوب می‌دانستم چه حادثه وحشتناکی اتفاق افتاده است.بابانوئل وقتی من در خواب بودم آمده بود و با برداشت کاملا غلطی از رفتار من خانه را تر ک کرده بود،چون تنها چیزی که برای من گذاشته بود چند تا کتاب بسته بندی شده و یک قلم و یک مداد و یک پاکت شیرینی دوپنسی بود.حتی اسباب بازی مار و نردبان هم برایم نیاورده بود!چند لحظه آنقدر گیج و مات شده بودم که نمی ‌توانستم درست فکر کنم.بابانوئل کی بود که می‌ توانست راحت از پشت بام ها عبور کند و از سوراخ دودکش و بخاری پایین بیاید و آن جا گیر نکند!خدای من،یعنی این قدر کم عقل است!فکر نمی ‌کنی باید بیشتر از این ها سرش بشود؟

بعد راه افتادم ببینم این پسره مکار،سانی چه هدیه ای گیرش آمده است.به کنار رختخواب سانی رفتم و به جوراب هایش دست زدم.او هم با آن همه مهارتش در هجی کردن کلمه ها و چاپلوسی کردن هایش، وضع بهتری از من نداشت.به جز یک پاکت شیرینی مثل پاکت شیرینی من،تنها چیزی که بابانوئل برایش آورده بود یک تفنگ بادی بود،از آن تفنگ ها که چوب پنبه ای بسته شده به یک قطعه ریسمان را شلیک می ‌کند و در بساط هر دوره گردی به قیمت شش پنس پیدا می ‌شود.اما این واقعیت وجود داشت که هدیه او یک تفنگ بود. معلوم است که تفنگ از کتاب خیلی بهتر است.دوهرتی ها دارو دسته ای بودند که با بچه های کوچه استرابری که می ‌خواستند توی خیابان ما فوتبال بازی کنند دعوا می ‌کردند.این تفنگ در خیلی از جاها به درد من می ‌خورد،اما برای سانی که اگرخودش هم دلش می ‌خواست اجازه نداشت با بچه های گروه بازی کند پشیزی نمی ‌ارزید.

ناگهان فکری به من الهام شد،طوری که فکر کرم این فکر یک راست از آسمان ها به من وحی شده است،فرض کنید من تفنگ را برمی ‌داشتم و جایش کتاب را برای سانی می ‌گذاشتم!سانی برای دسته  ی ما به هیچ دردی نمی‌ خورد.فقط عاشق هجی کردن کلمات بود و بچه درس خوانی مثل او از همچو کتابی خیلی چیزها می‌ توانست یاد بگیرد.از آن جا که سانی هم مثل من بابانوئل را ندیده بود،پس لابد نگرفتن هدیه ای که هنوز بازش نکرده بود او را غمگین نمی ‌کرد.پس من به کسی صدمه ای نمی ‌زدم،درواقع،اگر سانی می ‌توانست بفهمد،من داشتم خدمتی به او می ‌کردم که باعث می ‌شد بعدها از من تشکر کند.من همیشه سخت مشتاق بودم کارهای خیری برای دیگران انجام دهم.شاید منظور بابانوئل هم همین بود او صرفن ما را با هم عوضی گرفته بود.این اشتباه را ممکن است هر کسی مرتکب شود.بنابراین من کتاب و مداد و قلم را در جوراب سانی گذاشتم و تفنگ بادی را توی جوراب خودم قرار دادم،بعد دوباره به رختخواب برگشتم و خوابیدم.همان طور که گفتم،آن روزها نیروی ابتکار من خیلی قوی بود.

با صدای سانی از خواب بیدار شدم،داشت تکانم می‌داد که بگوید بابانوئل آمده و تفنگی برایم آورده! من وانمود کردم که از دریافت تفنگ متعجب و تقریبا" ناراضی هستم.برای این که فکر او را از این موضوع منحرف کنم وادارش کردم عکس های کتابش را به من نشان دهد و با آب و تاب از کتابش تعریف کردم. همان طور که می ‌دانستم،سانی آماده بود هر چیزی را زود باورکند.پس از آن به هیچ چیز نمی ‌اندیشید جز این که هدیه را ببرد و به پدر و مادر نشان بدهد.اما این لحظه خوبی نبود.بعد از آن که به دلیل فرار از مدرسه مادر چنان رفتاری با من کرد،من دیگر به او بدگمان شده بودم،اگر چه باور داشتم تنها کسی که می ‌تواند با من سر ناسازگاری پیدا کند حالا جایی در قطب شمال است و همین مرا تسکین می ‌داد و نوعی اعتماد به نفس به من می ‌بخشید.بنابراین من و سانی با هدیه هایمان توی اتاق پریدیم و فریاد برآوردیم:بیایید ببینید بابانوئل برایمان چی آورده!

پدر و مادر بیدار شدند.مادر لبخندی زد اما این لبخند،لحظه ای بیش نپایید.تا به من نگاه کرد حالت صورتش عوض شد.من آن نگاه را می ‌شناختم،تنها من بودم که این نگاه را به خوبی می ‌شناختم.این همان نگاهی بود که وقتی پس از فرار از مدرسه به خانه آمدم، به من انداخت، همان وقت که گفت: بازم حرفی داری بزنی؟ با صدای آهسته ای گفت: لاری،اون تفنگ را از کجا آورده ای؟ من که سعی می ‌کردم حالت ناراحتی به خودم بگیرم گفتم: بابانوئل توی جوراب من گذاشته،مامان. هرچند گیج شده بودم که مادر چه طور فهمیده که بابانوئل تفنگ را در جوراب من نگذاشته ادامه دادم: به خدا راست می‌ گم،خودش گذاشته. مادر که از شدت خشم،صدایش می ‌لرزید گفت: وقتی اون بچه ی بیچاره خواب بوده تو تفنگو از تو جورابش دزدیدی ها؟ لاری، لاری، تو چطور می ‌تونی این قدر پست باشی؟ پدر که عاجزانه می ‌کوشید مادر را از خر شیطان پایین بیاورد گفت: خوب،خوب دیگه.ادامه ندین. بسه دیگه،صبح عیده.

مادر هیجان زده گفت: آره،این موضوع به نظر جنابعالی خیلی ساده می ‌یاد،اما خیال کردی می‌زارم پسرم یه دروغگوی دزد بار بیاد؟ پدر به تندی گفت: کدوم دزد، زن؟ حرف دهنتو بفهم، می‌تونی؟ پدر وقتی حال و هوای خیرخواهانه ای داشت و کسی توی ذوقش می ‌زد چنان از کوره درمی ‌رفت که انگار طرف شاید به سبب احساس گناه از رفتار شب قبل شدت بیشتری هم می یافت.همان طور که پولی را از روی میز بالای تخت بر می ‌داشت گفت: لاری بیا،این شش پنی مال تو،این هم مال سانی،مواظب باش گمش نکنی. اما من نگاهی به مادر کردم و آن چه را که در چشمانش موج می ‌زد دریافتم.با شتاب و گریه کنان از اتاق بیرون رفتم و تفنگ بادی را روی زمین پرت کردم و جیغ زنان از خانه بیرون دویدم، هنوز کسی توی خیابان نیامده بود. به سمت کوچه ی باریک پشت خانه دویدم و خودم را روی سبزه های مرطوب انداختم. همه چیز را فهمیده بودم و این تقریبا" مافوق تحمل من بود.فهمیده بودم که بابانوئلی وجود ندارد.همان طور که دوهرتی گفته بود این مادر بود که با زحمت زیاد توانسته بود چندر غازی از خرج خانه صرفه جویی کند و برای ما هدیه ای بخرد.فهمیده بودم که پدر آدم لئیم و عامی ‌و میخواره ای بیش نیست و مادر همیشه می‌ خواست به من متکی باشد تا او را از فلاکتی که دست به گریبانش بود نجات دهم و فهمیده بودم که این حالت نگاهِ او حاکی از این ترس بود که نکند من هم مثل پدر،آدم لئیم و عامی ‌و میخواره ای بار بیایم!