شارژ ایرانسل

فال حافظ

maseH : هر روز یه پیک، دو پک، سه پست، داستان!

نیروانا

کلمات کلیدی :

 

 

نیروانا، انتها و هدف غایی تعالیم بودایی ست و مستلزم آن است که جوینده ی حق، ابتدا به واقعیت حق بیدار شده باشد. مانند بودا که زیر درخت روشنایی به واقعیت مطلق رسید و نور مطلق در عمق وجودش تابید، در حالی که شمع هوس خاموش می شد و چراغ حقیقت در دلش می افروخت و پرتو بر سایه های جهل می افکند و لبخند اسرار آمیز بر لبش نقش می بست. داستان نیروانا، تحقق یافتن عدم واقعیت پدیده های جهان است در آن مقام بی مقامی، نه پیدایش است و نه زوال، نه هیچ شدن است و نه ابدیت. نه وحدت است و نه کثرت. نه آمدن است و نه رفتن. نیروانا آیینه ی هیچ نمای استمرار و تسلسل پدیده ها و نابودی کلیه ی نسبت هایی است که بین آنها برقرار می شود.


این مقام، هستی نمی تواند بگیرد چرا که در این صورت محکوم به پیری و مرگ و زوال می شود، از طرفی نیستی هم نمی تواند شد، چرا که گفتن اینکه نیست، با وجود نیروانا  تناقض دارد و نیروانا جنبه ی غیر متعین پدیده هاست. در حالی که نیستی، وجود و تعینی ندارد تا غیر متعین باشد. اگر بتوانیم تعیناتی را که چون نسبیت جهانی و امور اعتباری ظاهر می شوند انتزاع کنیم، آن وضع خاصی که بعد از نفی و سلب این تعینات به جا میماند نیروانا خواهد بود. نیروانا عدم جریان استمرار و پیوستگی مرگ و حیات است و این عدم جریان، نه هستی می تواند باشد و نه نیستی و نه می توان آن را توقف پدیده ها دانست، چه پدیده ها در حقیقت هرگز پدید نمی آیند تا متوقف شوند. مقصود از نیروانا وارد شدن وجود کامل در این زندگی به عالمی خارج از رنج است.

بودا به این حقیقت پی برد که خود در حقیقت چیزی نیست جز ترکیبی از رشته هایی از کنش ها و واکنش های ذهن که از مرکزیت ثابت و ذات برخوردار نیست. این حقیقت حسی عمیق و استوار، به بودا بخشید که او را از تمام وسوسه های من که به وسیله ی جهل و طمع و بیزاری برانگیخته می شود رهایی بخشد. نیروانا سکوت محض است و سکوت را به لباس اصوات نتوان آراست و آنرا به هیچ عبارت و گفتاری مزین نتوان ساخت. زیرا بی صفت است و رنگ ادراکات بدان تعلق نمی گیرد و آن آزادی از سلسله ی علل رنج ها و پیدایش ها و فرو نشاندن مطلق عطش تمایلات، آخرین مرحله ی طریقت بوداست؛ مقصد سلوک بودایی ست، زوال مطلق جهل و روشنی مطلق روح و ساحل ممتاز و کمال ایده آلی که بر اثر انجام سلوک و طریقت تحقق می پذیرد. وضعیتی است ورای نیرو و کشش اضداد، آن درک مطلق هستی و خویشتن است در قالبی یگانه، اقتداری که توسط دیسیپلین های روحی و مراقبه های گسترده و ژرف حاصل شده و به دست می آید.