شارژ ایرانسل

فال حافظ

maseH : هر روز یه پیک، دو پک، سه پست، داستان!

راز پرواز در اوج آسمان

کلمات کلیدی :

 

روی شن های داغ و نرم ساحل، زیر آفتاب خورشید، کنار دریای نیلی، روی تخت و زیر چتر قرمز سایبان دراز کشیده بودم. مسابقه پرواز بادبادک ها را نگاه می کردم. یکی از بچه ها، درست بالای سر ما، نخ بادبادک گران قیمت و زیبایی، شبیه اژدها، با صورتی مثل افسانه های شرقی، در دست داشت و در ارتفاع 20 متری تکان می خورد، پسر بچه 5 ساله ای با شلوار کوتاه، کنار مادرش با نخ و گیره ای در دست آن را می رقصاند.


مقداری آنطرف تر سمت چپ، پسربچه فقیری هم بادبادکی کاغذی و حصیری داشت؛ اما بادبادک او در عین سادگی از همه بادبادک ها بیشتر اوج گرفته بود. بقیه که زیباترین و گران بهاترین بادبادک ها را داشتند حسرت اوج و ارتفاع پرواز بادبادک دست ساز پسربچه فقیر را می خوردند. پسری که بادبادک اژدهایی داشت با حسرت به پسربچه فقیر نگریست و از او راز پرواز در اوج را پرسید. پسربچه فقیر با نگاهی سرشار از شادی گفت: راز! راز چی؟! رازی وجود نداره! اما من خوب می دانستم که رازی هست!

و آن راز، نخ طولانی تری است که پسربچه به بادبادک دست سازش بسته بود. او بادبادک خود را از مغازه به صورت آماده نخریده بود، محدود به طول نخ بادبادک های معمولی نبود، او می توانست هر چه دلش بخواهد بادبادک را بالاتر بفرستد. خیلی از انسان ها نمی توانند مانند سایرین اوج گیرند. مقصر اصلی در پایین بودن ارتفاع پرواز آنها؛ چیزی نیست جز کوتاهی نخی که به پای ذهن خود بسته اند. این نخ ها نامریی هستند، وجود دارند، اجازه نمی دهند بادبادک آرزوهای آدم ها اوج گیرد، به ارتفاعات بالاتری که حسرتش را می خورند صعود کند. تفاوت فقط در طول نخ های دست و پا گیر ذهنی آدم ها، نقش تعیین کننده این نخ های ذهنی در محرومیت و فقر آنها است.

ممکن است کتابی القا کند حد پرواز در آسمان آرزوها این قدر بیشتر نیست؛ پس شما محکوم به پریدن در آسمان های کم ارتفاع هستید. در واقع قیچی برداشته اید و نخ بادبادک آرزوهای خود را از چیزی که هست به چیزی که نویسنده خیال می کند کاهش می دهید. در حقیقت اگر خوب به جمله کلیشه ای مورد استفاده اشخاص ناامید دقت کنید می بینید که کاری که این جمله انجام می دهد دقیقا نقش یک قیچی برای کوتاه کردن نخ آرزوی بادبادک است. البته مقصر داستان وضعیت زندگی فعلی آدم ها؛ در مرحله اول خود آنها هستند، متاسفانه آنها به دست خود و با پذیرش القای اطرافیان با قیچی نخ آرزوها را هر روز کوتاه و کوتاه تر می کنند، نمی گذارند که اوج آسمان به آنها نشان دهد که چقدر استعداد برای پرواز دارند و چقدر شایستگی برای فتح قله های بلند در عمق وجود آنها نهفته است!